สิบนิ้วพนมก้มกราบขอเรียนเชิญ ผู้มีเงินมากล้นพ้นทุกข์เข็ญ

เชิญทำบุญเพื่อหนุนนำความสุขเย็น จะได้เป็นสะพานบุญเกื้อหนุนกัน

พระแก้วมรกตยังรอช่วยก่อสร้าง เพื่อเป็นทางสู่สวรรค์เมื่อดับขันธ์

ปู่เณรคำเน้นบอกย้ำทำร่วมกัน ช่วยสร้างสรรค์กรรมดีไว้ไม่ติเตียน

มนุษย์เราเกิดมาในหล้าโลก มีทุกข์โศกสุขสรรค์ผันแปรเปลี่ยน

ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหนหมุนวนเวียน เหมือนกงเกวียนซี่ล้อหมุนต่อกัน

ชีวิตคืออนัตตาอย่าวิตก สวรรค์นรกรอรับเมื่อดับขันธ์

ทุกร่างกายหมักหมมทับถมกัน เลว…ดี…นั้นอยู่ที่กรรมทำเพื่อตน

ผู้ทำดีมีสุขทุกสถาน จะทำการสิ่งใดย่อมได้ผล

เกียรติลาภยศปรากฎไกลภูมิใจตน มีแต่คนสนใจใฝ่บูชา

ผู้ทำชั่วมัวหมองย่อมครองทุกข์ ไม่มีสุขสมหวังดังฝันหา

ผู้ทำดีย่อมมีบุญหนุนนำพา สุขถ้วนหน้าลาทุกข์ขังทั้งใจกาย

ก้าวไปเถิดก้าวไปในโลกกว้าง พร้อมกับสร้างความดีสิ่งที่หมาย

เพื่อไว้เป็นอนุสรณ์ก่อนเราตาย จะไม่อายโลกนี้ที่เกิดมา

กรรมกำหนดกฎแห่งกรรมประจำโลก กรรมเหมือนโชคเหมือนเคราะห์ห่อนเสาะหา

ถ้ากรรมดีอาจได้โดยไม่ช้า กรรมรักษาสาธุชนพ้นภัยพาล

โลกทุกวันผันไปไม่หยุดนิ่ง ทุกทุกสิ่งไม่จีรังเสื่อมสังขาร

ไม่มีใครใช้ชีวิตนิจกาล อยู่ไม่นานก็ดับทับถมดิน

ชีวิตหนึ่งตรึงแน่นกับแกนโลก สุขหรือโศกต่อสู้ไม่รู้สิ้น

เหมือนเรือน้อยลอยไหลในวาริน หวังขึ้นถิ่นฟากฝั่งดังประสงค์

คืนและวันพลันดับก็ลับล่วง ท่านทั้งปวงจงอุตส่าห์หากุศล

อย่ามัวช้ารีบไขว่คว้าพึ่งพาตน อายุคนไม่ยืนถึงหมื่นปี

เรียบเรียงโดยครูหวัน ฉวีวงศ์

Tags: ครูหวัน ฉวีวงศ์, คำกลอน